ديودور سيسيلى ( مترجم : حميد بيكس واسماعيل سنگارى )

157

كتابخانه تاريخى ( سرزمين ميان رودان " بين النهرين " ، حكومت مادها ، آشور ) ( فارسي )

هيولاها پاك ساخت ؛ وى كه زنان زيادى اختيار كرده بود داراى پسران فراوان و تنها يك دختر « 1 » بود « 2 » . وقتى فرزندانش به سن بلوغ رسيدند ، هركول ، پادشاهى را به مساوات بين آن‌ها تقسيم كرد . وى همچنين تنها دخترش را ملكه‌ى سرزمينى كرد كه به وى بخشيده بود . در بين شهرهاى زيادى كه هركول بنا نهاد ، معروف‌ترين و بزرگ‌ترين آن‌ها ، پالىبوترا است « 3 » ؛ در آن‌جا قصرى باشكوه ساخت و با اسكان مردمان ، شهر را مسكونى كرد و گرداگرد آن را خندقى عميق حفر كرد كه آب‌هاى رودخانه‌اى درون آن جارى بود . هركول پس از آن‌كه از خاكدان انسان‌ها رخت بربست ، در شمار خدايان درآمد و از احترامات الوهيتى برخوردار گرديد . اخلافش به مدت چندين نسل پادشاهى كردند و آثار چشمگيرى از خود برجاى گزاردند ؛ اما هرگز با بيگانگان وارد جنگ نشده ، هيچ مهاجرنشينى را به خارج از اين سرزمين نفرستادند . بعدها ، پس از ساليان دراز ، بيشتر شهرها حكومت مردمى را برگزيدند ؛ با اين حال برخى از قبايل تا عهد لشكركشى اسكندر ، حكومت پادشاهى را حفظ كردند . در ميان آداب و سنن منحصربه‌فردى كه نزد هنديان وجود دارد ، يكى از آن‌ها كه توسط فيلسوفان قديمى اين سرزمين آموزش داده مىشود ، بسيار ستودنى است . بر پايه‌ى اين قانون تحت هر شرايطى هيچ‌يك از آن‌ها نمىبايد برده‌ى ديگرى شود ، تمامى انسان‌ها آزاد هستند و بايد برابرى و مساوات را رعايت كنند . « 4 » نزد هنديان ، وقتى انسان‌ها آموختند كه نه ارباب هم‌نوع خويش و نه برده‌ى آنان باشند ، بهترين نوع جامعه را به منصه ظهور مىرسانند ؛ بيهوده است كه قوانين برابرى را براى همگان وضع كنيم و در عين حال ، نابرابرى حقوق را برپاى داريم .

--> ( 1 ) . اين دختر پانته‌آ نام داشت . ن . ك به : آريان ( 9 ) ( 2 ) . آريان گزارش كاملى از اين دختر - كه نامش پانته‌آ بود - به دست مىدهد . ( 3 ) . بر پايه‌ى گزارش آريان ، اين شهر در محل تلاقى دو رود گنگ و ارانوبوآ ( Erannoboa ) واقع شده است و امروزه الله‌آباد نام دارد . ن . ك به : رابرتسون ( جستارى در باب هند باستان ، ص 235 از متن لاتين ) ( 4 ) . فيلون به ما گزارش مىدهد كه اين قانون نزد اسنيان‌ها ( Esseniens ) در فلسطين نيز وجود داشته است . اسنيان‌ها پس از لغو برده‌دارى ، تمامى فرمانروايان مستبد و خودكامه را متهم به تجاوز به قانون مقدس برابرى كرده ، آنان را چون توهين‌كنندگان به مقدسات مىپنداشتند .